У берлінскім выдавецтве hochroth Minsk выйшла кніга Лізы Херэш з назвай “Дни вповалку”, вершы ў якой звернутыя да Менска і Беларусі.
“Паэтка размаўляе з Мінскам на нейкай новай мове, на мове здзіўлення, як размаўляла з Менскам на ідышы амаль сто гадоў таму Сорэ Коган, адзіная жанчына-паэтка ў яўрэйскай секцыі Беларускага саюза пісьменнікаў. Сорэ пераехала ў Мінск у сярэдзіне трыццатых і загінула ў мінскім гета ў 1941-1942, — піша выдавец Дзмітрый Строцаў. — У парадаксальных вершах Лізы Херэш я зноўку пазнаю свой Менск. Пра Сорэ Коган я таксама даведаўся ад Лізы, і цяпер гэтыя імёны для мяне непарыўна звязаны”.
***
Свислочь оцепенела, как дыхание.
Я помню город сбитой подушкой.
А когда эти улицы заливало дождём, они были
месторождением слёз.
Коммунизм держал город за горло, как термос, не остывая.
Против времени мы цеплялись соцветиями за землю.
Фазанов выпустили на МКАД, и вольеры и клетки стояли
ноябрьскими лесами, скучающими по звуку.
Имес и овес, вос ахт хундред батайт?
Ліза Херэш. Габрэйскія варыяцыі. Сорэ Коган
